آیا فناوری از «آدم‌شناسی» غریزی ما پیشی خواهد گرفت؟

این روزها وقتی برای استخدام در شرکتی درخواست بدهید، احتمالاً همان ابتدا نامتان را در گوگل جست‌وجو می‌کنند. کارفرماها اینستاگرام، توییتر و شبکه‌های اجتماعی دیگری که در آن عضو هستید را نگاه می‌کنند و سابقۀ کاری و نحوۀ تعاملات با دیگران را ارزیابی می‌کنند. اما چند شرکت فناوری به چیزی بسیار فراتر از این اندیشیده‌اند: نرم‌افزارهای جست‌وجوگرِ قدرتمندی که بتواند تمام زندگی‌تان را برای کارفرما عیان کند. آیا ممکن است روزی برسد که دیگر خودمان نتوانیم برای دیگران توضیح دهیم که چطور آدم‌هایی هستیم؟

اشتراک‌گذاری

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp

اولین درسی که دربارۀ خطراتِ اعتماد به غریبه‌ها آموختم به سال ۱۹۸۳ برمی‌گردد، تازه پنج‌سالم شده بود که زنِ ناشناسی وارد خانه‌مان شد. دوریس، زنی اهلِ گلاسگو و درآستانۀ سی‌سالگی که به‌تازگی پرستارِ ما شده بود. مامانم او را از مجلۀ باکلاسی به نامِ دِ لیدی پیدا کرده بود.

دوریس درحالی که کلاه مخصوص و یونیفرمِ یک انجمن خیریۀ مذهبی موسوم به سپاهِ رستگاری را به تن داشت از راه رسید. مادرم می‌گوید: «لهجۀ زمخت اسکاتلندی‌اش خاطرم هست. به من گفت که قبلاً تجربۀ کار با بچه‌هایی در این سن‌وسال را داشته و چون از کمک به مردم لذت می‌بَرَد عضوِ سپاهِ رستگاری شده. صادقانه بگویم، از همان نگاهِ اول به دلم نشست».

فایل صوتی نوشتار «آیا فناوری از «آدم‌شناسی» غریزی ما پیشی خواهد گرفت؟» را گوش کنید.

عضویت در باشگاه دی‌جی‌زیست

  • این فیلد برای اعتبار سنجی است و باید بدون تغییر باقی بماند .

پیشنهاد میکنیم این مطالب را هم بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *